Belangrijke contactgegevens bij duikongevallen
Het UZ Gent biedt geen hyperbare zuurstoftherapie (HBOT, herdrukking) aan. Dat is een behandeling waarbij een patiënt in een ruimte met verhoogde omgevingsdruk zuivere zuurstof inademt.
Bij acute gevallen van decompressieziekte verwijzen we je naar een HBOT-centrum:
- Voor duikongevallen in België en Luxemburg: bekijk de lijst van ziekenhuizen op de website van Achobel, de Belgische adviesraad voor hyperbare zuurstoftherapie.
- Voor duikongevallen in Zeeland: neem contact op met het Medisch Centrum Hyperbare Zuurstoftherapie van het Adrz in Goes, +31 (0)88-1254290 (van 8 tot 17 uur), info@hyperbaarcentrum.nl.
Twijfel? Neem contact op met een van onze duikerartsen of met het noodnummer van Divers Alert Network (DAN) voor duikongevallen in België: 0800 123 82.
Wat is decompressieziekte?
Bij decompressieziekte ontstaan stikstofbellen in het bloed en de weefsels door een te snelle daling van de omgevingsdruk tijdens het opstijgen. Decompressieziekte is een ernstige aandoening.
Andere termen voor decompressieziekte zijn decompressieongeval, deco-ongeval, een deco, duikersziekte of ziekte van Caisson.
Hoe ontstaat decompressieziekte?
Decompressieziekte is complexer dan een barotrauma. Naast de gaswet van Boyle spelen ook andere gaswetten (Henry en Dalton) een rol bij het ontstaan. We beschrijven hier in een notendop wat er gebeurt bij het duiken met lucht.
Bij het dalen onder water stijgt de omgevingsdruk (waterdruk). Hierdoor neemt ons lichaam meer stikstofgas op. Lucht bestaat grofweg uit 80 procent stikstofgas en 20 procent zuurstofgas.
Bij het opstijgen onder water daalt de omgevingsdruk en geven onze weefsels het opgenomen stikstofgas weer af. Via de bloedvaten gaat het naar de longen waar we het opnieuw uitademen.
Dit ‘uitwassen’ van stikstof heeft wat tijd nodig. Als je snel stijgt, kunnen daardoor grote gasbellen ontstaan die klachten kunnen veroorzaken. Denk aan de gasbellen die plots vrijkomen als je een fles spuitwater opent.
Welke symptomen geeft decompressieziekte?
De klachten variëren:
- Niet zo ernstige huidsymptomen zoals jeuk ('vlooien') en een rode verheven huiduitslag ('schapen')
- Gewrichtspijnen (‘bends’)
- Gevoelsstoornissen, evenwichtsproblemen, verlamming en levensbedreigende situaties: bel dringend het noodnummer 112. Het kan ook zinvol zijn om in afwachting van de hulpdiensten contact op te nemen met een duikerarts via 0800 123 82.
Wat verhoogt het risico op decompressieziekte?
Een aantal factoren verhogen het risico op decompressieziekte:
Onveilig duikprofiel
Het duikprofiel, de manier waarop je de duik uitvoert, is heel belangrijk. Je manier van duiken heb je immers zelf in de hand (plan your dive, dive your plan).
Persoonlijke factoren
Persoonlijke factoren spelen een rol, vóór, tijdens en na de duik: leeftijd, gewicht, inspanning tijdens en na de duik, vermoeidheid, dehydratatie (door te weinig drinken, zweten of alcohol), enz.
Ook onderliggende aandoeningen en medicatiegebruik kunnen een invloed hebben op je duikgeschiktheid. Misschien moet je je manier van duiken aanpassen.
Praat erover met een duikerarts. Als dat nodig is, bespreekt die je vraag tijdens een multidisciplinair overleg.
Wat na een decompressieprobleem?
Na elk decompressieprobleem moet je je laten onderzoeken door een duikerarts. Sommige moeilijk te verklaren decompressieziekten moeten multidisciplinair worden besproken. Je duikerarts kan je doorverwijzen voor bijkomende onderzoeken.
Belangrijk: sinds december 2025 gelden nieuwe terugbetalingscriteria voor de sluiting van een patent foramen ovale of PFO bij duikers na decompressieziekte. Hier lees je er meer over.