Myelofibrose (MF) behoort tot de philadelphia-negatieve myeloproliferatieve neoplasieën, waarbij er een ongecontroleerde aanmaak is van littekenweefsel in het beenmerg. Daardoor is het beenmerg niet in staat om voldoende bloedcellen te maken. De milt neemt een deel van de bloedproductie over, wat leidt tot een vergrote milt.
Vaak is er bloedarmoede. Het aantal witte bloedcellen kan fors verhoogd zijn, met jonge bloedcellen die zichtbaar zijn in het bloed.
Patiënten met een myelofibrose hebben een verhoogd risico op acute myeloïde leukemie. Mogelijke symptomen zijn onder meer vermoeidheid, nachtzweten, buikpijnklachten, snelle verzadiging, jeuk.
Behandeling
De behandeling hangt af van de symptomen en de leeftijd van de patiënt. Mogelijke behandelingen zijn bloedtransfusie, doelgerichte therapie of allogene stamceltransplantatie. Voor sommige patiënten volstaat het om de ziekte op te volgen.