Niertransplantatie bij volwassenen

Bij een niertransplantatie krijgt de patiënt een nier van een andere, gezonde persoon (de donor).

Nierdonatie

De donor kan een levende persoon zijn die één van zijn twee gezonde nieren afstaat. Het kan ook een persoon zijn die hersendood is, maar van wie de organen nog goed functioneren.

Levende donor

Een levende donor moet verwant zijn met de patiënt (bv. ouders, partners enz.). Er mag geen enkel vermoeden zijn van dwang of financiële argumenten om tot donatie over te gaan. De donor en de patiënt moeten een psychologische test ondergaan om de vrijwilligheid van de orgaandonatie na te gaan.

Nadien wordt de donor ook volledig medisch onderzocht om er zeker van te zijn dat de ingreep en het verwijderen van één van de twee nieren de donor geen schade zal toebrengen. Momenteel is in ons centrum ongeveer 10-15 procent van de ingeplante nieren afkomstig van een levende donor. In sommige landen zoals Noorwegen is dat meer dan 50 procent.

Overleden donor

Voor mensen die geen geschikte levende donor hebben, doen we een beroep op organen van hersendode patiënten. De organen van deze donoren worden toegewezen via een complex maar rechtvaardig systeem dat rekening houdt met de 'match' of overeenkomst tussen de weefsels van de donor en de patiënt. Veel hangt ook af van de periode dat de patiënt al aan de dialyse is en de afstand tussen de plaats waar de donor en de patiënt zich bevinden.

Dit systeem wordt gecoördineerd door Eurotransplant, een internationale organisatie waar o.a. België, Nederland en Duitsland toe behoren. Aangezien de vraag naar een ruilnier groter is dan het aanbod, is er een wachtlijst. De gemiddelde wachttijd bedraagt in ons centrum momenteel zo'n 28 maanden.